bir kadının kahramanı olabilmek..

oğlum yaptığı ödevi gösterdi. güzel olmuş dedim. ama bak burada bir hata var. kızdı sinirlendi,ben o kadar uğraştım şimdi bir harf yüzünden tekrar baştan mı yapıcam falan filan. dedim;ben düzeltirim bu hatayı,kimse de anlamaz. düzelttim. gözlerine inanamadı. 'sen benim kahramanımsın baba' diye sarıldı boynuma. kız oradan atıldı sinirli bir şekilde. 'hayır baba benim kahramanım' başladılar didişmeye. baktım olacak gibi değil. 'durun biraz,bakın ne diyicem,asıl kahraman kim biliyormusunuz?' diye sordum. soran bakışlarla yüzüme baktılar. 'bakın dedim... benden hiç bi halt olmaz. içeride sofrayı hazırlayan bir kadın var... anneniz... işte asıl kahraman odur' dedim. oğlan hemen itiraz etti;"kadından kahraman mı olurmuş baba yaa.." vaaay be....yoruma bak! lönk diye kalıverdim. ulan eşşoğlusu...seyredersen onca süpermen,actionmen ıvırmen zıvırmen filmlerini olacağı budur tabi. deyiverdim sadece. ama aldı beni bir düşünce. niye kadından kahraman olmaz yahu? kahraman olmak için ille de elde silah yedi düvele karşı savaşmak mı lazım? başka yolu yokmudur bunun? tarihsel sürece baktığımızda... ortaya çıkan kahramanların hepsi,"güç" ün sonucunda kahraman olmuşlar. ya duygu? duygu tek başına yetmez mi,sizi kahraman yapmak için? yetmiyor demek ki. ama yetmeli. ne zaman,çocuklarımızın kahramanı bir kadın olur. işte o zaman bu dünya yaşanılır olur. işin özü budur. peki. ve bir sonuç. çocukların kahramanı olmak,aslında ne kadar kolay yahu. oysa aslolan;bir kadının kahramanı olabilmek. çocuklarımın yüreğinde değil de... bir kadının yüreğinde kahraman olmak için... neler vermezdim oysa. son sözüm size... oğlum... kızım... yaşamınız boyunca... bir kez dahi olsun... bir kadının kahramanı olun. bunu başarabilirseniz... siz oldunuz demektir.