ölümü göze almak üzerine..

Gazeteden okuyorum;” Biz ölüme gidiyoruz,hakkınızı helal edin.” Demiş Malatyada cinayeti işleyen gençler. 18 li yaşlarda gencecik insanlar. İnançları uğruna ölümü göze almışlar. Kendime sordum. Ben,ne için ve ya kim için ölümü göze aldım hayatım boyunca veya alırım? Bir çırpıda aklıma gelenler; 8 yaşımda annem için. 14 yaşımda arkadaşım için. 18 yaşımda komünizm için. 20 li yaşlarda sevdiğim kızların hemen hepsi için. 30 umda eşim için. 35 imde çocuğum için ölebilirdim. Henüz bilmiyorum ama… Muhtemelen 60 lı yaşlarda da torunlarım için ölebilirim. Düşünüyorum,düşünüyorum,düşünüyorum…- Bunların hangisinden dolayı pişmanım diye. Hiç birine kıyamıyorum. İçinde bulunduğum koşullar göz önüne alındığında; hemen hepsi için yine ölümü göze alabilirim. Biri hariç. Komünizm. Evet bir onun için tekrar ölümü göze almazdım. Neden mi? Çünkü ideoloji,felsefe ve inançlara bağlılık,tamamen içinde yaşadığınız çevre ve koşullar içinde bir anlam kazanıyor. O çevre ve koşullar değişince,hiçbir anlamı kalmıyor. Şimdi bu cinayeti işleyen gençlere sorsalar bir on yıl sonra;”pişmanmısınız?” diye. Sizce ne cevap verirler? Keşke kadınları, çocukları,torunları olsaydı hayatlarında,ölmeye değer. İşte o zaman;insan öldürmenin ne kadar zor ve kabul edilemez olduğunu öğrenirlerdi. İnanç için değil,insan için yaşanılması gerektiğini de. Bak oğul ! Sen sen ol,inancın için ölme. Sen sen ol,uğrunda ölebileceğin insanlar büyüt yüreğinizde